സ്നേഹിക്കുന്നവരെ മൂര്ച്ചയേറിയ വാക്കുകള് കൊണ്ട് അകറ്റി നിര്ത്താന് ഒരു പ്രത്യേക പാടവം പ്രകടിപ്പിക്കാറുണ്ട് സംഗീര്ണമായ ആ മനസ്സ്.ഉള്ളു മുഴുവന് ഉറവ വറ്റാത്ത നിസ്വാര്ത്ഥ സ്നേഹമാണ്......എന്നിട്ടും......ജോലിത്തിരക്കിനിടയില് മറന്നു പോയ ഉയര്ന്ന ശബ്ദത്തിലെ ആ ജല്പനങ്ങളുടെ ശ്രുതിയും താളവും പിന്നെയും താരസ്ഥായിയിലായി.ഒന്നിനും ഒരുത്തരമോ പരിഹാരമോ അവര് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് തോന്നും ചിലപ്പോള്. ഈ വിരോധാഭാസം ഒരു ഭ്രാന്തിയുടെ പരിവേഷം അവളില് സന്നിവേശിപ്പിക്കുന്നുണ്ടോ?എങ്കില്,ക്ഷനിക്കാതെത്തുന്ന ഭ്രാന്തിന് അരസികനായ ഒരു കോമാളിയുടെ മുഖമാണ്.ഏതോ ഓര്മകളില് അത്ര സുഖദമല്ലാത്ത നിലവിളികള് ഉയര്ത്തി,മറ്റു ചിലപ്പോള് കഴിഞ്ഞ കാലത്തെ ആഘോഷവേളകളുടെ ഓര്മ്മപ്പെടുത്തല് എന്ന പോലെ ചൂളമടിയും കൂക്കിവിളിയും ഉയര്ത്തി,ആ പല്ലിളിക്കാത്ത കോമാളി പിന്നെയും ഒരു സമസ്യയാകുന്നു.
വാക്കുകള് ഇടവേളയ്ക്കായ് കെഞ്ചിയപ്പോള് അവര് നെയ്ത രൂക്ഷമായ നോട്ടം,പിന്നെയും എന്റെ കാടുകേറിയ വിശേഷണങ്ങളെ ഞെക്കിപിഴിഞ്ഞു.മരണം അവരുടെ സ്വപ്നമാണ്.....തെളിനീരിലെ ചന്ദ്രബിംബം ഒരു അഞ്ചുവയസുകാരിയെ കളിപ്പിക്കും പോലെ,മരണം തന്നെ പന്താടുന്നത് ഒരു ദീര്ഘനിശ്വാസത്തോടെ അവര് ആസ്വദിക്കാറുണ്ട്.
രാത്രിയുടെ പാദസരങ്ങള് ഒച്ചവെച്ചു വരവറിയിക്കുകയാണ്.പഴമയുടെ മണമടിക്കുന്ന കട്ടില് കൊട്ടിവിരിക്കുന്ന നിദ്ര,അവരെ പതിവിലും ഗാഡമായി ആശ്ലേഷിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലെന്നവണ്ണം രാത്രി പെട്ടെന്ന് കണ്ണടച്ചു.മരണത്തിന്റെ ആരെയും കൂസാത്ത ചിരിയില്,ഉത്തരമാന്വേഷിക്കാത്ത ആ പരിഭവങ്ങള് ഓര്മ്മകള് ആയതെന്തിനെന്നു ആരോടെന്നില്ലാതെ ഞാന് ചോദിച്ചു.മരുപടിയെന്നപോലെ,അടുക്കളയില് അവരുടെ നിശബ്ദ ശ്രോതാവായിരുന്ന പല്ലി എനിക്കന്യമായ ഭാഷയില് ചിലച്ചു.....എന്തിനോ......
